Instaloader bez terminala

Jeśli szukałeś Instaloader, całkiem możliwe, że wyobrażałeś sobie okno terminala: instalujesz pakiet, wpisujesz polecenie z nazwą użytkownika, może podajesz dane logowania, żeby skrypt sięgnął dalej w konto, a potem patrzysz, jak pliki trafiają do folderu. To trafny obraz. Pobieranie multimediów konta z wiersza poleceń istnieje naprawdę, ma duże możliwości i do niektórych zadań nadal jest właściwym narzędziem.

Ta strona to druga droga pod tą samą nazwą. Instaloader działa tutaj w karcie przeglądarki. Wpisz publiczną nazwę konta w pole powyżej, a otrzymasz migawkę profilu w obecnym stanie: relacje wciąż mieszczące się w 24-godzinnym oknie, wszystkie albumy wyróżnionych z profilu i zdjęcie profilowe w nieprzyciętej postaci. Każdy kadr pobiera się jako nienaruszony MP4 lub JPG, a naciśnięcie Zapisz wszystko sprawia, że przeglądarka pakuje cały zestaw w jeden ZIP bezpośrednio w karcie.

Nie trzeba konfigurować Pythona, menedżera pakietów ani środowiska wirtualnego i nie trzeba pamiętać żadnych poleceń. Co ważniejsze, nie ma logowania. Twoje hasło zostaje przy Tobie, żaden plik cookie nie jest kopiowany z przeglądarki, a wyszukiwanie nie jest powiązane z żadnym Twoim profilem na Instagramie. Ten ostatni punkt ma większe znaczenie, niż się wydaje, a poniższe porównanie wyjaśnia dlaczego.

Cały proces to kilka stuknięć. Otwórz dowolny krok poniżej, aby poznać szczegóły; większości osób wystarczą dwa pierwsze.

Żaden z tych kroków nie wymaga wcześniejszych przygotowań. Nie ma pliku konfiguracyjnego do napisania, ścieżki folderu do wybrania przed startem ani flagi do sprawdzenia w dokumentacji. Strona sama nadaje nazwy plików i przekazuje każdy plik do zwykłego okna pobierania przeglądarki, więc trafia on tam, gdzie telefon lub komputer zwykle zapisuje pobrane pliki.

Pusty wynik niemal zawsze ma jedną z trzech przyczyn: profil prywatny, literówkę w nazwie albo brak relacji w ciągu ostatniej doby. W tym ostatnim przypadku wyróżnione i zdjęcie profilowe nadal się wyświetlają, bo nie wygasają.

Strona wyników dobrze obsługuje trzy rzeczy. Bieżące relacje to klipy i zdjęcia, które konto udostępniło w ciągu ostatniej doby, a znikają według harmonogramu Instagrama, nie naszego, więc jeśli któraś jest dla Ciebie ważna, warto ją zapisać, póki jest dostępna; szczegóły znajdziesz w artykule o tym, jak długo trwają relacje na Instagramie. Wyróżnione działają inaczej: właściciel celowo przypiął je do profilu, więc zostają tam, dopóki ich nie usunie. Jeśli chodzi o awatar, dostajesz największą wersję, jaką przechowuje Instagram — to realna pomoc, gdy maleńkie kółko w aplikacji ukrywa szczegóły.

Oglądanie jest też dyskretne. Po Twojej stronie nic nie jest zalogowane, więc osoby, które sprawdzasz, nigdy nie znajdą Twojej nazwy wśród widzów swoich relacji. Jeśli potrzebujesz tylko jednego rodzaju plików, osobne strony do zapisywania relacji i zapisywania wyróżnionych omawiają każdy z nich oddzielnie.

Krótko o jakości. Strona po drodze niczego nie kompresuje, nie przycina ani nie przekodowuje, więc zapisujesz ten sam plik, który odtwarza się w aplikacji. Pionowy film zostaje pionowy, dźwięk zostaje przy klipach, które go miały, a zdjęcia zachowują rozdzielczość, jaką dał telefon autora. Gdy konto publikuje relację jako zwykłe zdjęcie z tekstem na wierzchu, dostajesz ten złożony obraz dokładnie tak, jak widzieli go oglądający.

Prosty sposób na decyzję to zadać sobie pytanie, jak często będziesz to robić i ile potrzebujesz za każdym razem. Okazjonalnie, szybko i tylko to, co jest dziś na profilu — wskazuje na przeglądarkę. Regularnie, dużo i obejmując lata postów — wskazuje na skrypt, razem z konfiguracją i ryzykiem dla konta, które się z nim wiążą.

Wiele osób w końcu korzysta z obu: z terminala do zaplanowanego archiwum własnych treści, a z przeglądarki w codziennych sytuacjach, gdy znajomy lub marka publikuje relację wartą zachowania.