Zbiorczy zapis relacji z Instagrama: jak działa pobieranie ZIP

Większość osób spodziewa się, że zbiorcze pobieranie działa jak usługa przesyłania plików: prosisz o paczkę, gdzieś serwer ją przygotowuje i wraca link. Zapisz wszystko w SaveStories pomija ten środkowy etap. Gdy go naciśniesz, Twoja własna przeglądarka przechodzi przez listę na ekranie, pobiera kolejno każde zdjęcie i film i składa archiwum w pamięci karty. Gotowy ZIP trafia następnie do zwykłego mechanizmu pobierania przeglądarki, dokładnie tak, jakbyś kliknął link do pliku.

Taka konstrukcja ma dwie praktyczne konsekwencje. Po pierwsze, nic, co zapisujesz, nie jest nigdzie wysyłane ani przechowywane po naszej stronie; archiwum istnieje tylko na Twoim urządzeniu, a zamknięcie karty przed końcem po prostu wyrzuca niedokończoną kopię. Po drugie, zadanie przebiega w tempie Twojego połączenia i urządzenia, a nie naszego. Szybki laptop na domowym Wi-Fi przemknie przez nie błyskawicznie, a starszy telefon przy słabym zasięgu komórkowym będzie potrzebował więcej czasu.

Przycisk zawsze działa na liście, która jest aktualnie wyświetlana. Na stronie wyników oznacza to jedną z dwóch rzeczy: siatkę bieżących relacji (tych, które wciąż mieszczą się w 24-godzinnym oknie) albo album wyróżnionych otwarty z rzędu kółek pod profilem. Etykieta mówi, ile elementów wchodzi w grę, zanim się zdecydujesz, na przykład Zapisz wszystko (14) jako ZIP, więc niespodziewany album z 90 elementami nigdy Cię nie zaskoczy.

Nie potrzebujesz konta, aplikacji ani rozszerzenia przeglądarki. Poradzi sobie z tym każda aktualna przeglądarka na telefonie, tablecie lub komputerze, a kroki są takie same, niezależnie od tego, czy chcesz dzisiejsze relacje, czy starszy album. Jeśli już wiesz, o które konto chodzi, najszybciej zaczniesz na stronie głównej SaveStories.

Po otwarciu archiwum zobaczysz, że każdy plik ma ten sam wzór: przedrostek SaveStories_, nazwę użytkownika konta, podkreślnik, numer i rozszerzenie. Filmy mają końcówkę .mp4, a zdjęcia .jpeg, czyli ten sam format co .jpg pod nieco dłuższą nazwą, więc otworzy je każda aplikacja do zdjęć.

Numer to pozycja elementu na liście dokładnie tak, jak wyglądała na stronie, licząc od pierwszej karty. Choć przeglądarka pobiera kilka plików naraz i mogą one kończyć się w innej kolejności, piąty element to zawsze _05, niezależnie od tego, kiedy dotarł. Numer jest też uzupełniany do co najmniej dwóch cyfr, więc _02 stoi w każdym menedżerze plików przed _10, a nie po nim. Album ze stu lub więcej elementami dostaje z tego samego powodu trzy cyfry (_001).

Sam plik ZIP ma inną końcówkę. Dla siatki bieżących relacji kończy się na _stories, więc dostajesz coś w rodzaju SaveStories_harbour.bakery_stories.zip. Dla albumu wyróżnionych końcówką jest zamiast tego tytuł albumu i tu robi się ciekawie, jak wyjaśnia następna sekcja. Jeśli planujesz później układać te archiwa według konta i daty, poradnik o porządkowaniu zapisanych relacji proponuje pasujący do nich układ folderów.

Tytuły wyróżnionych pisze się dla ludzi, a nie dla systemów plików. Zawierają spacje, interpunkcję, litery ze znakami diakrytycznymi, pisma takie jak japońskie czy arabskie i bardzo często emoji. Nazwa pliku z takimi znakami może wyświetlać się poprawnie na jednym telefonie, a psuć się na innym komputerze lub w chmurze, dlatego przed nadaniem nazwy plikowi ZIP tytuł jest ograniczany do bezpiecznego zestawu znaków: zwykłych liter łacińskich od A do Z, cyfr, podkreślników, kropek i łączników.

Wszystko spoza tego zestawu jest zamieniane na podkreślnik, ciągi podkreślników łączą się w jeden, a zbędne podkreślniki na obu końcach są usuwane. Wynik jest przycinany do 40 znaków. Litery ze znakami diakrytycznymi są poza zestawem, więc tytuł taki jak Café days staje się Caf_days — to samo spotka polskie litery, na przykład „ą” czy „ż”. Gdy nic użytecznego nie zostaje, na przykład w albumie nazwanym tylko emoji kwiatka albo zapisanym w całości po koreańsku, ZIP używa w miejsce tytułu słowa set.

Nic z tego nie dotyczy plików w środku, których nazwy biorą się wyłącznie z nazwy użytkownika. Zmienia się tylko zewnętrzne archiwum. Ponieważ kilka archiwów set z tego samego konta wyglądałoby identycznie, zmień nazwę każdego od razu po pobraniu, póki jeszcze pamiętasz, z którego albumu pochodzi. Przeglądarka zwykle doda numer, np. (1), do drugiego pliku o tej samej nazwie, zamiast nadpisać pierwszy, ale za pół roku niewiele Ci to pomoże.

Nie ma stałego czasu, bo praca to głównie pobieranie, a ono zależy od zawartości listy. Zdjęcia są małe i docierają niemal natychmiast. Ciężką częścią są filmy: klip w relacji może trwać od kilku sekund do pełnej minuty, a długi klip w wysokiej rozdzielczości waży wielokrotnie więcej niż zdjęcie. Album z czterdziestoma zdjęciami jedzenia i album z czterdziestoma długimi filmami z podróży pokazują na przycisku tę samą liczbę, a zajmują zupełnie inną ilość czasu.

Aby wszystko szło równo, przeglądarka pobiera po trzy elementy naraz, a nie wszystkie jednocześnie. To oszczędza połączenie komórkowe i sprawia, że licznik rośnie w płynnym rytmie. Gdy wszystkie elementy zostaną pobrane, archiwum jest składane i przekazywane dalej. Pliki są umieszczane w ZIP w niezmienionej postaci, bez dodatkowej kompresji, bo MP4 i JPEG są już skompresowane, więc spodziewaj się, że ZIP będzie mniej więcej tak duży jak jego zawartość razem wzięta.

Całe zadanie żyje w otwartej karcie. Jeśli ją zamkniesz, odświeżysz lub przejdziesz na inną stronę, praca się zatrzyma i nic nie zostanie zapisane. Na telefonach dłuższe przełączenie się do innej aplikacji może dać ten sam efekt, bo mobilne przeglądarki często wstrzymują lub zwalniają karty, na które nie patrzysz, by oszczędzać baterię i pamięć. Przy dużym albumie trzymaj ekran włączony, a kartę na wierzchu, dopóki etykieta nie pokaże ZIP gotowy.

Czasem pojedynczy element nie chce się wczytać, zwykle dlatego, że sieć na chwilę zniknęła albo autor usunął go w trakcie zapisu. Zadanie się przez to nie zatrzymuje. Pomija element, działa dalej, a końcowa etykieta mówi, ile elementów pominięto, na przykład ZIP gotowy — zapisano: 12, pominięto: 2. Numeru pominiętego elementu po prostu brakuje w sekwencji, więc luka między _04 a _06 mówi Ci, który pobrać ponownie. Błąd z prośbą o ponowną próbę zobaczysz tylko wtedy, gdy nie uda się żaden element.

Gdy licznik dobiegnie końca, przeglądarka traktuje ZIP jak każde inne pobranie, czyli zapisuje go tam, gdzie domyślnie trafiają jej pobrane pliki. W większości konfiguracji jest to folder o nazwie Pobrane. Poniższe kroki obejmują najczęstsze połączenia; nazwy w menu mogą się nieco różnić między wersjami systemu i producentami telefonów, ale miejsca są te same.

Rozpakowywanie jest wbudowane w każdy aktualny system operacyjny, więc nie potrzebujesz osobnej aplikacji. Jeśli chcesz obejrzeć klip tylko raz, wiele przeglądarek plików pozwala nawet zajrzeć do archiwum bez wypakowywania, choć jeśli planujesz zachować pliki lub je udostępnić, lepiej je wypakować.

ZIP to właściwe narzędzie, gdy chcesz wszystko: pełny zestaw poradników twórcy, cały album ze ślubu znajomego albo cały dzień relacji z wydarzenia, które Cię ominęło. To złe narzędzie, gdy chcesz jedną rzecz z wielu. Pobieranie archiwum z 60 elementami, by zachować jeden klip, marnuje dane, trwa dłużej i zostawia Ci dodatkowy folder do sprzątnięcia.

Pojedynczy zapis całkowicie pomija też krok rozpakowywania. Plik trafia jako zwykły MP4 lub JPEG, więc na iPhonie możesz od razu przenieść go do Zdjęć, a na Androidzie pojawia się w galerii bez wypakowywania. Na telefonie to ma znaczenie, bo każdy dodatkowy krok w aplikacji Pliki to kilka stuknięć więcej. Narzędzie do pobierania relacji ma właśnie po to przycisk Zapisz na każdej karcie.

Są też przypadki pośrednie. Jeśli chcesz większość albumu, ale nie całość, zbiorczy zapis i usunięcie zbędnych plików jest zwykle szybsze niż kilkanaście pojedynczych zapisów. Jeśli masz wolne lub limitowane połączenie, pojedyncze zapisy pozwalają przestać w chwili, gdy masz już to, po co przyszedłeś. Więcej o wyborze między całymi albumami a pojedynczymi elementami w wyróżnionych znajdziesz w poradniku o zapisywaniu wyróżnionych z Instagrama.