Formaty plików relacji z Instagrama: MP4, JPG i co jest w środku

Gdy oglądasz relację w aplikacji Instagram, wydaje się małą interaktywną stroną: pasek postępu na górze, pole odpowiedzi na dole, może ankieta do stuknięcia. Pod tym wszystkim leży coś bardzo zwyczajnego. Każda relacja to jeden plik multimedialny przechowywany na serwerach Instagrama plus osobny zestaw instrukcji, który mówi aplikacji, co narysować na nim podczas oglądania. Pobierz relację, a dostaniesz plik. Instrukcje zostają.

Wiedza o tym, czym ten plik jest, a czym nie, odpowiada na większość pytań, które ludzie zadają po zapisaniu relacji: dlaczego zdjęcie przyszło jako film, dlaczego brakuje ankiety, dlaczego klip wygląda na bardziej miękki po przejściu przez komunikator i czy wybrać M4A, czy MP3. Najpierw kilka terminów prostymi słowami.

W chwili pisania relacja ma jedną z dwóch postaci. Relacja wideo to MP4, w którym obraz jest zakodowany w H.264, a dźwięk w AAC. Relacja ze zdjęciem to JPG. To cała lista, jeśli chodzi o same multimedia: nie ma specjalnego formatu Instagrama, zastrzeżonego opakowania ani niczego, co wymagałoby konkretnej aplikacji do otwarcia. Każdy odtwarzacz wideo, galeria czy przeglądarka obsłuży oba.

Kadr jest pionowy, 9:16, a Instagram serwuje relacje w rozdzielczości do 1080 pikseli szerokości i 1920 wysokości. Ważne jest słowo do. Jeśli twórca przesłał coś mniejszego albo nagrał poziomy klip, który Instagram umieścił w pionowym kadrze, zapisany plik odzwierciedla to przesłanie. Pobieranie nie stworzy pikseli, których twórca nigdy nie wysłał — to krótka odpowiedź na większość skarg, że zapisana relacja wygląda na nieostrą.

Rozmiar zależy od długości i treści. Relacja wideo jest zwykle kodowana z przepływnością kilku megabitów na sekundę, więc 15-sekundowy klip ma zazwyczaj kilka megabajtów, więcej przy szybkim ruchu niż przy mówiącej głowie. W większości regionów fragment relacji może teraz trwać do minuty, a plik rośnie mniej więcej proporcjonalnie. Pełnoekranowe zdjęcie JPG waży zwykle kilkaset kilobajtów. To typowe wartości, a nie sztywne reguły: Instagram z czasem zmienia sposób kodowania.

Uwaga o nazwach: JPG i JPEG to ten sam format, różni się tylko rozszerzenie. SaveStories nazywa pojedynczy zapis SaveStories_username_xxx.mp4 lub .jpeg, a oba rozszerzenia otworzysz na każdym telefonie i komputerze, jaki prawdopodobnie masz.

To zaskakuje ludzi bardziej niż cokolwiek innego. Widziałeś nieruchome zdjęcie z grającą w tle piosenką, zapisałeś je i dostałeś MP4 zamiast JPG. Nic nie poszło źle. JPG nie może przechowywać dźwięku; to pojedynczy obraz i nic więcej. Gdy twórca dołącza muzykę, Instagram musi opublikować coś, co ma ścieżkę dźwiękową, więc renderuje zdjęcie do krótkiego filmu, zwykle tak długiego jak wybrany przez twórcę fragment muzyki, i to właśnie przechowuje.

Tak samo jest z innymi ruchomymi dodatkami. Animowane naklejki GIF, Boomerang czy wsuwający się tekst sprawiają, że relacja staje się filmem, nawet jeśli większość kadru się nie rusza. Jeśli chcesz z powrotem nieruchomy obraz, zatrzymaj odtwarzanie w czystym momencie i zrób zrzut ekranu albo wyeksportuj klatkę w odtwarzaczu na komputerze. Spodziewaj się, że będzie nieco bardziej miękki niż oryginalne zdjęcie, bo po drodze przeszedł kompresję wideo.

Relacja ze zdjęciem bez muzyki i animacji pozostaje plikiem JPG, więc mieszanka plików MP4 i JPG z jednego konta jest zupełnie normalna.

Wszystko, co twórca dodaje w edytorze relacji, należy do jednej z dwóch grup. Pierwsza to dekoracje wizualne: wpisany tekst, rysunki, emoji, zwykłe naklejki, naklejka z godziną lub lokalizacją narysowana jako grafika, filtry i korekty kolorów. Zanim relacja zostanie opublikowana, Instagram maluje to wszystko na obrazie i zapisuje wynik jako jeden płaski obraz lub jeden płaski film. Nie ma już warstw do rozdzielenia; tekst jest teraz pikselami, dokładnie jak tło za nim.

Druga grupa jest interaktywna i w ogóle nie żyje w pliku. Ankiety, quizy, pytania, suwaki emoji, naklejki z linkami, klikalne oznaczenia i hashtagi, tagi produktów i zaproszenia „Twoja kolej” są przechowywane jako dane, które aplikacja nakłada na multimedia podczas oglądania. Niektóre zostawiają ślad wizualny, bo kontur naklejki często jest wrysowany w kadr, więc w zapisanym pliku możesz zobaczyć pytanie z ankiety. Nie dostaniesz natomiast niczego, co działa. Liczby głosów, klikalny link, profil, do którego prowadzi oznaczenie, i odpowiedzi na pytania nie są w MP4 ani w JPG i żadne narzędzie do pobierania, łącznie z SaveStories, nie może ich tam umieścić.

Jeśli zależy Ci na linku lub oznaczeniu, skopiuj je w aplikacji Instagram, póki relacja jest aktywna. Plik zachowuje tylko to, co namalowano na obrazie.

Nagranie ekranu to drugi film zrobiony z pierwszego. Telefon rejestruje własny wyświetlacz w czasie rzeczywistym i ponownie go kompresuje z ustawieniami wybranymi przez system, a interfejs aplikacji i pasek stanu jadą razem z nim. To najwolniejszy i najbardziej stratny sposób na zachowanie relacji.

Zapisanie oryginalnego pliku pomija każdy z tych kroków. Dostajesz ten sam MP4, który Instagram przesyła widzom, w przesłanej rozdzielczości, z pełną ścieżką dźwiękową, zaczynający się i kończący dokładnie tam, gdzie przyciął go twórca. W narzędziu do pobierania filmów wymaga to jednego stuknięcia na klip, a Zapisz wszystko pakuje całą listę do zip w przeglądarce.

Czasem chcesz piosenkę lub głos, a nie obraz. Ponieważ dźwięk relacji to AAC wewnątrz MP4, są dwa sposoby, by go wydobyć. Pierwszy to skopiowanie ścieżki AAC bez zmian do pliku M4A. M4A to w zasadzie ten sam kontener MPEG-4 zawierający tylko dźwięk, więc nic nie jest dekodowane ani ponownie kompresowane: dźwięk jest bit w bit tym, co było w filmie.

Drugi to konwersja do MP3. MP3 to inny kodek, więc AAC trzeba zdekodować, a potem zakodować jeszcze raz. Każde stratne kodowanie wyrzuca trochę więcej szczegółów. Rozsądna przepływność MP3 dobrze to ukrywa przy mowie i swobodnym słuchaniu, ale to wciąż krok w dół względem prostej kopii, a wybór wyższej przepływności MP3 nie przywróci szczegółów, których źródło AAC nigdy nie miało; jedynie powiększy plik. M4A odtwarza się natywnie na iPhonach, telefonach z Androidem, Macach, w Windows i w każdej aktualnej przeglądarce, więc wybieraj go domyślnie, a MP3 zostaw dla starego radia samochodowego lub prostego odtwarzacza, który nie przyjmuje niczego innego. Narzędzie do wyodrębniania dźwięku oferuje oba formaty.

H.264, AAC i JPG są stratne: każdy z nich odrzuca informacje, których brak według kodera nie zauważysz. Pobrana relacja przeszła przez to już raz, gdy Instagram przetwarzał przesłany plik. Każde kolejne kodowanie startuje od tej uszczuplonej wersji i odrzuca jeszcze trochę, a straty się kumulują: rozmazane krawędzie wokół drobnego tekstu, schodkowe przejścia na niebie i w cieniach, pełzające migotanie w ziarnie. Dźwięk traci trochę przestrzeni w górnych tonach.

Większość ponownego kodowania dzieje się bez niczyjej intencji. Wysłanie klipu przez komunikator zwykle kompresuje go ponownie, chyba że wyślesz go jako dokument lub plik. Przycięcie go lub dodanie podpisu w edytorze na telefonie eksportuje zupełnie nowy plik. Przesłanie go gdziekolwiek indziej przepuszcza go przez koder danej platformy, a ponowna publikacja we własnej relacji sprawia, że Instagram przetwarza go drugi raz. Nic z tego nie jest złe, ale każdy krok powinien zaczynać się od zapisanego oryginału, nigdy od kopii kopii.

Traktuj więc nietknięty pobrany plik jako wzorzec. Edytuj duplikat, eksportuj raz i przy kolejnej edycji wracaj do oryginału, zamiast łączyć eksporty w łańcuch. Niektóre usługi chmurowe na zdjęcia mają tryb oszczędzania miejsca, który ponownie kompresuje filmy, więc sprawdź to ustawienie tam, gdzie przechowujesz wzorzec.

Na iPhonie plik zapisany w Safari trafia do aplikacji Pliki, do folderu Pobrane. Przytrzymaj go i wybierz Informacje, by zobaczyć rozmiar i typ. Aby przenieść film do Zdjęć, otwórz go, stuknij przycisk udostępniania i wybierz Zachowaj wideo; w przypadku zdjęcia wybierz Zachowaj obraz. Gdy jest już w Zdjęciach, przesunięcie elementu w górę pokazuje jego wymiary i rozmiar pliku.

Na Androidzie Chrome zapisuje do folderu Pobrane, który większość galerii i Zdjęcia Google wykrywają same. Otwórz szczegóły elementu, zwykle z menu z trzema kropkami lub przesuwając w górę, by zobaczyć rozdzielczość i rozmiar.

Na komputerze plik trafia do folderu Pobrane. Na Macu zaznacz go w Finderze i naciśnij Command-I; sekcja Więcej informacji pokazuje wymiary, kodeki i czas trwania. W Windows kliknij plik prawym przyciskiem, wybierz Właściwości i otwórz kartę Szczegóły, gdzie znajdziesz szerokość i wysokość klatki oraz szybkość transmisji danych. Film z wartością 1080 × 1920 i rozszerzeniem .mp4 to oryginał w takiej postaci, w jakiej serwował go Instagram. Jeśli konto od początku nie pokazywało nic do zapisania, ten poradnik rozwiązywania problemów omawia typowe przyczyny.