Instaloader, zonder de terminal

Zocht je naar Instaloader, dan zag je waarschijnlijk een terminalvenster voor je: een pakket installeren, een commando typen met een gebruikersnaam erachter, misschien een login meegeven zodat het script meer van een account bereikt, en dan bestanden in een map zien verschijnen. Dat beeld klopt. De opdrachtregelmanier om media van een account op te halen bestaat echt, is krachtig en is voor sommige klussen nog steeds het juiste gereedschap.

Deze pagina is de andere route onder dezelfde naam. Instaloader werkt hier in je browsertabblad. Zet een openbare gebruikersnaam in het veld hierboven en je krijgt een momentopname van dat profiel zoals het nu is: stories die nog binnen hun 24 uur vallen, elk van de highlight-albums op het profiel en de profielfoto in onbijgesneden vorm. Elk beeld komt binnen als onbewerkte MP4 of JPG, en met Alles opslaan bundelt je browser de hele set in één ZIP, direct in het tabblad.

Er is geen Python om in te stellen, geen pakketbeheerder, geen virtuele omgeving en geen commando om te onthouden. Belangrijker nog: er is geen login. Je wachtwoord blijft bij jou, er wordt geen cookiebestand uit een browser gekopieerd, en de zoekopdracht is niet gekoppeld aan een Instagram-profiel van jou. Dat laatste punt is belangrijker dan het klinkt, en de vergelijking hieronder legt uit waarom.

Het hele proces kost een paar tikken. Open een stap hieronder voor de details; de meeste mensen hebben alleen de eerste twee nodig.

Niets in deze stappen vraagt je om vooraf iets voor te bereiden. Er is geen configuratiebestand om te schrijven, geen mappad om vooraf te kiezen en geen optie om in documentatie op te zoeken. De pagina bepaalt de bestandsnamen en geeft elk bestand aan de normale downloadvraag van je browser, dus het belandt waar je telefoon of computer downloads gewoonlijk neerzet.

Een leeg resultaat komt bijna altijd door een van drie dingen: een privéprofiel, een verkeerd getypte gebruikersnaam, of geen story in het afgelopen etmaal. Highlights en de profielfoto verschijnen in dat laatste geval nog steeds, omdat die niet verlopen.

De resultaatpagina dekt drie dingen goed. Actuele stories zijn de clips en foto's die een account de afgelopen dag heeft gedeeld, en ze verdwijnen volgens het schema van Instagram, niet het onze, dus als er een voor je telt, is het de moeite om hem op te slaan zolang hij er nog staat; de timing wordt uitgebreider behandeld in hoelang Instagram-stories blijven staan. Highlights werken anders: de eigenaar heeft ze bewust aan het profiel vastgezet, dus ze blijven staan tot die persoon ze weghaalt. Wat de avatar betreft, krijg je de grootste versie die Instagram bewaart, echt handig als het kleine rondje in de app de details verbergt.

Kijken gebeurt ook ongemerkt. Aan jouw kant is niets ingelogd, dus de mensen die je opzoekt, vinden je gebruikersnaam nooit tussen hun storykijkers. Heb je maar één soort bestand nodig, dan behandelen de aparte pagina's voor stories opslaan en highlights opslaan elk afzonderlijk.

Even over kwaliteit. De pagina comprimeert, snijdt of hercodeert onderweg niets, dus wat je opslaat, is hetzelfde bestand dat in de app afspeelt. Verticale video blijft verticaal, geluid blijft bij clips die het hadden, en foto's houden de resolutie die de telefoon van de uploader maakte. Plaatst een account een story als gewone foto met tekst erop, dan krijg je dat samengestelde beeld precies zoals kijkers het zagen.

Een eenvoudige manier om te kiezen, is jezelf afvragen hoe vaak je dit doet en hoeveel je elke keer nodig hebt. Af en toe, snel en beperkt tot wat vandaag op het profiel staat, wijst naar de browser. Regelmatig, groot en over jaren aan posts wijst naar een script, met de installatie en het accountrisico die daarbij horen.

Veel mensen gebruiken uiteindelijk allebei: de terminal voor een gepland archief van hun eigen content, en de browser voor het alledaagse moment waarop een vriend of merk een story plaatst die het bewaren waard is.