StoryNavigation: راهتان را در میان استوری‌ها پیدا کنید

داخل اپ، استوری‌ها هدفی متحرک‌اند. با تایمر جلو می‌روند، یک لمس اشتباه به نفر بعدی می‌پرد و وقتی یک روز گذشت، کلیپی که می‌خواستید دوباره ببینید از پروفایل رفته است. هایلایت‌ها هم جای دیگری‌اند، پشت دایره‌های کوچکی که باید یکی‌یکی بازشان کنید. StoryNavigation همه این‌ها را در صفحه‌ای صاف می‌کند که با سرعت خودتان بخوانیدش. استوری‌های فعال یک شبکه را پر می‌کنند، آلبوم‌های هایلایت به‌صورت دایره ردیف می‌شوند و عکس پروفایل بالای هر دو با دکمه دانلود خودش قرار دارد. تا انتخابش نکنید چیزی پخش نمی‌شود و بدون شما چیزی جلو نمی‌رود.

در طول جست‌وجو هرگز ورودی خواسته نمی‌شود، یعنی هیچ چیزی که باز می‌کنید به نشست اینستاگرام گره نمی‌خورد. اینستاگرام بیننده را فقط وقتی ثبت می‌کند که حسابی واردشده استوری را داخل اپ پخش کند؛ StoryNavigation هرگز وارد نمی‌شود، پس بازدید شما کسی را به آن سابقه اضافه نمی‌کند. ذخیره هم همین‌طور است: هر فایل به‌صورت همان MP4 یا JPG دانلود می‌شود که اینستاگرام از قبل ارائه می‌دهد، نه ضبط صفحه. درباره این پروژه می‌توانید در storynavigation.com بیشتر بخوانید.

ردیف دایره‌ها جایی است که بیشتر محتوای ماندگار یک حساب زندگی می‌کند. این‌ها آلبوم‌هایی‌اند که صاحب حساب برای همیشه سنجاقشان کرده: یک نانوایی ممکن است منوی فصلی‌اش را زیر یک دایره بگذارد، در حالی که یک کوهنورد به هر مسیر دایره خودش را می‌دهد. StoryNavigation فهرست آلبوم‌ها را همراه با پروفایل بارگذاری می‌کند، اما محتوای هر آلبوم را فقط وقتی انتخابش کنید دریافت می‌کند. این صفحه اول را سبک نگه می‌دارد و یعنی هر آلبومی که باز می‌کنید همان چیزی را نشان می‌دهد که صاحب حساب در آن لحظه داخلش دارد، نه نسخه‌ای از هفته پیش.

باز کردن یک آلبوم شبکه استوری‌ها را با آیتم‌های آلبوم جایگزین می‌کند و عنوانش را بالای آن‌ها می‌گذارد، کنار دکمه ذخیره همه که ZIP را به نام آلبوم نام‌گذاری می‌کند. اگر آلبوم دو آیتم یا بیشتر داشته باشد، بازگشت به استوری‌ها را هم می‌بینید که پایین صفحه شناور است. آن را بزنید تا صفحه به بالا اسکرول کند و شما را به استوری‌های فعال حساب برگرداند، پس می‌توانید از آلبومی به آلبوم دیگر و دوباره برگردید بی‌آنکه نام کاربری را دوباره تایپ کنید یا جایتان را گم کنید. اگر دایره‌ای که زده‌اید هنوز در حال بارگذاری است، تا رسیدن آیتم‌ها چشمک می‌زند.

زدن روی یک کاشی آیتم را در اندازه کامل داخل صفحه باز می‌کند. استوری‌های ویدیویی با ترک صوتی‌شان پخش می‌شوند و این مهم‌تر از آن است که به نظر می‌رسد: خیلی از کلیپ‌ها صداگذاری یا آهنگی‌اند که تصویر به‌تنهایی چیز زیادی از آن نمی‌گوید و پیش‌نمایش اجازه می‌دهد پیش از رسیدن هر چیزی به حافظه‌تان مطمئن شوید همان درست را دارید. آیکون پخش کوچک روی یک کاشی ویدیو را مشخص می‌کند؛ کاشی‌های بدون آن عکس‌اند.

وقتی مورد درست را انتخاب کردید، ذخیره فقط همان فایل را دانلود می‌کند، MP4 یا JPG دست‌نخورده، و یک برچسب تصادفی کوتاه به نامش اضافه می‌کند تا دانلود دوم کنار اولی بنشیند نه جایگزینش شود. برای برداشتن کل صفحه یک‌جا، ذخیره همه را بزنید: همه آیتم‌ها جمع می‌شوند و مرورگرتان آن‌ها را برایتان در یک آرشیو فشرده می‌کند. ZIP استوری‌ها آیتم‌های روز را به ترتیب انتشار شماره‌گذاری‌شده دارد؛ ZIP آلبوم عنوان آلبوم را دارد. در هر حال، فایل‌ها همان چیزی‌اند که صاحب حساب آپلود کرده، با همان رزولوشن و همان صدا.

ذخیره قدمی است که یک استوری گذرا را به چیزی تبدیل می‌کند که دوباره پیدایش کنید. MP4 دانلودشده در هر پخش‌کننده ویدیویی و JPG در هر اپ عکسی باز می‌شود، پس به نمایشگر خاصی نیاز ندارید. فایل‌ها را بر اساس حساب یا تاریخ در پوشه‌ها مرتب کنید و اگر صاحب حساب فقط از یک ایموجی به‌عنوان عنوان استفاده کرده، نام روشن‌تری به ZIP آلبوم بدهید. اگر فقط یک نوع رسانه لازم دارید، صفحه‌های مخصوص استوری اینستاگرام و آلبوم‌های هایلایت همین مسیر را با جزئیات بیشتری درباره هر فرمت توضیح می‌دهند.

همین مسیریابی روی پروفایل خودتان هم کار می‌کند، به شرطی که عمومی باشد. نام کاربری خودتان را جست‌وجو کنید، دایره‌ها را یکی‌یکی باز کنید و هر آلبوم را به‌صورت ZIP ذخیره کنید: در نهایت مجموعه‌ای آفلاین از هایلایت‌هایتان دارید، مرتب و با کیفیت کامل، بی‌آنکه به اپ برای نگه داشتنشان وابسته باشید. استوری‌هایی که امروز منتشر کرده‌اید را هم می‌شود به همین روش پیش از خروج از پروفایل ذخیره کرد. برای روالی کامل‌تر، از جمله جای نگهداری فایل‌ها، نحوه پشتیبان‌گیری از استوری‌های اینستاگرام خودتان را ببینید.