Instaloader، منهای ترمینال

اگر Instaloader را جست‌وجو کرده‌اید، به احتمال زیاد یک پنجره ترمینال را تصور کرده‌اید: نصب یک بسته، تایپ دستوری با یک نام کاربری پشتش، شاید دادن اطلاعات ورود تا اسکریپت به بخش بیشتری از حساب برسد، و بعد تماشای فایل‌هایی که در یک پوشه می‌نشینند. این تصویر درست است. روش خط فرمان برای بیرون کشیدن رسانه‌های یک حساب واقعی و قدرتمند است و برای بعضی کارها هنوز ابزار درستی است.

این صفحه مسیر دیگری با همان نام است. Instaloader اینجا در تب مرورگر شما اجرا می‌شود. یک نام کاربری عمومی در کادر بالا بگذارید تا تصویری از وضعیت فعلی آن پروفایل بگیرید: استوری‌هایی که هنوز در بازه ۲۴ ساعته‌شان هستند، همه آلبوم‌های هایلایت نگه‌داشته‌شده روی آن و عکس پروفایل در شکل بریده‌نشده‌اش. هر فریم به‌صورت MP4 یا JPG دست‌نخورده دانلود می‌شود و با زدن ذخیره همه، مرورگرتان کل مجموعه را همان‌جا در تب در یک ZIP جمع می‌کند.

نه Python لازم است راه بیندازید، نه مدیر بسته، نه محیط مجازی و نه دستوری که به خاطر بسپارید. مهم‌تر از همه، ورودی در کار نیست. رمز عبورتان پیش خودتان می‌ماند، هیچ فایل کوکی از مرورگری کپی نمی‌شود و جست‌وجو به هیچ پروفایل اینستاگرامی که مال شماست ربطی ندارد. این نکته آخر مهم‌تر از آن است که به نظر می‌رسد و مقایسه زیر دلیلش را توضیح می‌دهد.

کل روند چند لمس طول می‌کشد. هر قدم زیر را برای جزئیات باز کنید؛ بیشتر مردم فقط دو قدم اول را لازم دارند.

هیچ‌کدام از این قدم‌ها از شما نمی‌خواهد چیزی را از قبل آماده کنید. نه فایل پیکربندی‌ای برای نوشتن هست، نه مسیر پوشه‌ای برای انتخاب پیش از شروع و نه پرچمی برای پیدا کردن در مستندات. صفحه نام فایل‌ها را تعیین می‌کند و هر فایل را به پنجره دانلود معمول مرورگرتان می‌سپارد، یعنی فایل هر جا که گوشی یا کامپیوترتان معمولاً دانلودها را می‌گذارد قرار می‌گیرد.

نتیجه خالی تقریباً همیشه به یکی از سه چیز برمی‌گردد: پروفایل خصوصی، نام کاربری با غلط تایپی، یا اینکه در روز گذشته استوری‌ای به اشتراک گذاشته نشده. در حالت آخر هایلایت‌ها و عکس پروفایل همچنان نمایش داده می‌شوند، چون منقضی نمی‌شوند.

صفحه نتیجه سه چیز را به‌خوبی پوشش می‌دهد. استوری‌های فعلی کلیپ‌ها و عکس‌هایی‌اند که حساب در روز گذشته به اشتراک گذاشته و طبق زمان‌بندی اینستاگرام ناپدید می‌شوند نه ما، پس اگر یکی برایتان مهم است ارزش دارد تا هنوز هست ذخیره‌اش کنید؛ زمان‌بندی در استوری‌های اینستاگرام چقدر می‌مانند عمیق‌تر توضیح داده شده. هایلایت‌ها متفاوت‌اند: صاحب حساب عمداً آن‌ها را به پروفایل سنجاق کرده، پس تا وقتی خودش برشان ندارد همان‌جا می‌مانند. درباره آواتار هم بزرگ‌ترین نسخه‌ای را می‌گیرید که اینستاگرام نگه می‌دارد، کمکی واقعی وقتی دایره کوچک داخل اپ جزئیات را پنهان می‌کند.

دیدن هم بی‌سروصداست. در سمت شما هیچ چیزی وارد نشده، پس کسانی که جست‌وجویشان می‌کنید هرگز نام کاربری‌تان را بین بینندگان استوری‌شان پیدا نمی‌کنند. اگر فقط یک نوع فایل لازم دارید، صفحه‌های مخصوص ذخیره استوری و ذخیره هایلایت هر کدام را جداگانه توضیح می‌دهند.

یک نکته کوتاه درباره کیفیت. صفحه در این مسیر هیچ چیزی را فشرده، بریده یا دوباره انکود نمی‌کند، پس آنچه ذخیره می‌کنید همان فایلی است که داخل اپ پخش می‌شود. ویدیوی عمودی عمودی می‌ماند، صدا به کلیپ‌هایی که صدا داشتند متصل می‌ماند و فریم‌های عکس همان رزولوشنی را نگه می‌دارند که گوشی آپلودکننده تولید کرده. وقتی حسابی استوری را به‌صورت عکس ساده با متنی رویش منتشر می‌کند، همان تصویر ترکیب‌شده را دقیقاً همان‌طور که بینندگان دیدند می‌گیرید.

راه ساده تصمیم‌گیری این است که بپرسید چند وقت یک بار این کار را می‌کنید و هر بار چقدر لازم دارید. گاه‌به‌گاه، سریع و محدود به آنچه امروز روی پروفایل است یعنی مرورگر. منظم، بزرگ و شامل سال‌ها پست یعنی اسکریپت، همراه با راه‌اندازی و خطر حسابی که با آن می‌آید.

خیلی‌ها در نهایت از هر دو استفاده می‌کنند: ترمینال برای آرشیو برنامه‌ریزی‌شده محتوای خودشان و مرورگر برای لحظه‌های روزمره‌ای که یک دوست یا برند استوری ارزشمندی منتشر می‌کند.