Insmask — استوری‌ها را بدون به جا گذاشتن رد ببینید

نام‌هایی که صاحب حساب زیر یک استوری می‌بیند فقط از نشست‌های واردشده می‌آیند. هر بار که فردی واردشده استوری‌ای را باز می‌کند، اپ گزارش می‌دهد آن شخص کیست و صاحب حساب نامش را یک ساعت بعد، یک روز بعد، هر وقت که سر بزند می‌بیند. این فهرست حدس یا تخمین نیست؛ سابقه مستقیم حساب‌هایی است که فایل را درخواست کرده‌اند.

Insmask در آن طرف این خط کار می‌کند. اینجا هرگز رمز عبوری تایپ نمی‌کنید، حسابی متصل نمی‌کنید و چیزی نصب نمی‌کنید. جست‌وجو برای یک پروفایل عمومی و با نام انجام می‌شود، بدون هیچ نشستی که ممکن باشد مال شما باشد. وقتی هیچ شخصی به جست‌وجو وصل نیست، اینستاگرام کسی را برای ثبت ندارد، پس فهرست صاحب حساب بعد از بازدید شما همان است که پیش از آن بود.

اسمش هم از همین‌جاست. نقاب لباس مبدلی نیست که پیش از سر زدن به پروفایل بپوشید و ترفندی هم نیست که حسابی را که با آن وارد شده‌اید پنهان کند. فقط نبودِ یک حساب است. به‌عنوان هیچ‌کسِ خاصی می‌آیید، آنچه صاحب حساب خودش عمومی کرده را می‌بینید و بدون هیچ ردپایی در آمار او می‌روید.

مسیر کوتاه است. مرورگرتان نام کاربری را به Insmask می‌فرستد، Insmask استوری‌ها، هایلایت‌ها و عکس پروفایل عمومی آن نام کاربری را دریافت می‌کند و صفحه نتیجه آن‌ها را برایتان می‌چیند. در هیچ نقطه‌ای از مسیر ورود شخصی منتقل نمی‌شود و اگر ترجیح می‌دهید تاریخچه مرورگرتان هم تمیز بماند، می‌توانید همه این‌ها را در یک پنجره خصوصی انجام دهید.

دیدن ناشناس یک ابزار است و مثل هر ابزاری می‌شود خوب یا بد از آن استفاده کرد. حساب‌هایی که Insmask به آن‌ها دسترسی دارد به انتخاب صاحبشان عمومی‌اند، اما عمومی بودن یعنی صاحب حساب همه اختیارش را بر کارش واگذار نکرده. چند عادت، دیدن خصوصی را در سمت درست این خط نگه می‌دارد.

Insmask فقط به محتوایی دسترسی دارد که اینستاگرام از قبل به همه نشان می‌دهد. این مرز عمدی است و دلیل کار کردن نقاب هم همین است: چون هرگز چیزی پشت ورود درخواست نمی‌شود، هرگز هم ورودی لازم نیست. حساب‌های خصوصی، پست‌های دوستان نزدیک و استوری‌های منقضی‌شده دور از دسترس می‌مانند و هیچ گزینه‌ای بازشان نمی‌کند.

اگر صفحه نتیجه خالی برگردد، رایج‌ترین توضیحات ساده‌اند. ممکن است حساب در روز گذشته چیزی منتشر نکرده باشد، نام کاربری با آنچه به یاد دارید فرق داشته باشد، یا صاحب حساب از آخرین باری که دیدید حساب را خصوصی کرده باشد. املا را بررسی کنید، کمی بعد دوباره امتحان کنید و آلبوم‌های هایلایت را ببینید که اغلب استوری‌های قدیمی‌تری را نگه می‌دارند که صاحب حساب می‌خواسته در معرض دید بمانند.