فرمت فایل استوری اینستاگرام: MP4، JPG و آنچه داخلشان است

وقتی استوری‌ای را در اپ اینستاگرام تماشا می‌کنید، مثل یک صفحه تعاملی کوچک به نظر می‌رسد: نوار پیشرفت در بالا، کادر پاسخ در پایین، شاید نظرسنجی‌ای که بشود رویش زد. زیر همه این‌ها چیزی کاملاً معمولی هست. هر استوری یک فایل رسانه است که روی سرورهای اینستاگرام ذخیره شده، به‌علاوه مجموعه‌ای جداگانه از دستورالعمل‌ها که به اپ می‌گوید هنگام تماشا چه چیزی را رویش بکشد. استوری را دانلود کنید و فایل را می‌گیرید. دستورالعمل‌ها جا می‌مانند.

دانستن این‌که آن فایل چیست و چه نیست، پاسخ بیشتر سؤال‌هایی است که آدم‌ها بعد از ذخیره استوری می‌پرسند: چرا عکسی به‌شکل ویدیو رسید، چرا نظرسنجی نیست، چرا کلیپی بعد از یک پیام‌رسان نرم‌تر به نظر می‌رسد و این‌که M4A را انتخاب کنند یا MP3. اول چند اصطلاح به زبان ساده.

در زمان نوشتن این مطلب، استوری به یکی از دو شکل است. استوری ویدیویی یک MP4 است که تصویرش با H.264 و صدایش با AAC رمزگذاری شده. استوری عکسی یک JPG است. برای خود رسانه فهرست همین است: هیچ فرمت ویژه اینستاگرام، هیچ پوشش اختصاصی و هیچ چیزی که برای باز شدن به اپ خاصی نیاز داشته باشد وجود ندارد. هر پخش‌کننده ویدیو، اپ گالری یا مرورگری هر دو را باز می‌کند.

کادر عمودی و 9:16 است و اینستاگرام استوری‌ها را حداکثر با عرض ۱۰۸۰ و ارتفاع ۱۹۲۰ پیکسل ارائه می‌کند. بخش مهم همان حداکثر است. اگر سازنده چیز کوچک‌تری آپلود کرده باشد، یا کلیپی افقی گرفته باشد که اینستاگرام داخل کادری عمودی گذاشته، فایلی که ذخیره می‌کنید همان آپلود را منعکس می‌کند. دانلود نمی‌تواند پیکسل‌هایی بسازد که سازنده هرگز نفرستاده و این پاسخ کوتاه بیشتر شکایت‌هایی است که می‌گویند استوری ذخیره‌شده تار به نظر می‌رسد.

حجم به طول و محتوا بستگی دارد. استوری ویدیویی معمولاً با چند مگابیت بر ثانیه رمزگذاری می‌شود، پس کلیپی ۱۵ ثانیه‌ای معمولاً چند مگابایت حجم دارد؛ برای حرکت سریع بیشتر از یک چهره در حال صحبت. در بیشتر مناطق یک بخش استوری حالا می‌تواند تا یک دقیقه باشد و فایل تقریباً به همان نسبت بزرگ می‌شود. یک JPG تمام‌صفحه معمولاً چند صد کیلوبایت است. این‌ها ارقام معمول‌اند، نه قواعد ثابت: اینستاگرام رمزگذاری‌اش را به‌مرور تنظیم می‌کند.

نکته‌ای درباره نام‌ها: JPG و JPEG یک فرمت‌اند و فقط پسوندشان فرق دارد. SaveStories ذخیره تکی را SaveStories_username_xxx.mp4 یا .jpeg نام‌گذاری می‌کند و هر دو پسوند روی هر گوشی و کامپیوتری که احتمالاً دارید باز می‌شوند.

این بیش از هر چیز دیگری آدم‌ها را غافلگیر می‌کند. عکسی ثابت با آهنگی در پس‌زمینه دیدید، ذخیره‌اش کردید و به‌جای JPG یک MP4 گرفتید. هیچ اشکالی پیش نیامده. JPG نمی‌تواند صدا نگه دارد؛ فقط یک تصویر است و بس. همین که سازنده موسیقی اضافه کند، اینستاگرام باید چیزی منتشر کند که ترک صوتی داشته باشد، پس عکس را به ویدیویی کوتاه تبدیل می‌کند، معمولاً به طول قطعه موسیقی‌ای که سازنده انتخاب کرده، و همان را ذخیره می‌کند.

همین درباره بقیه افزوده‌های متحرک هم صدق می‌کند. استیکرهای GIF متحرک، بومرنگ یا متنی که با حرکت وارد می‌شود همه استوری را ویدیو می‌کنند، حتی اگر بیشتر کادر هرگز تکان نخورد. اگر تصویر ثابت را می‌خواهید، در لحظه‌ای تمیز مکث کنید و اسکرین‌شات بگیرید، یا در یک پخش‌کننده دسکتاپ فریمی خروجی بگیرید. انتظار داشته باشید کمی نرم‌تر از عکس اصلی باشد، چون در مسیر از فشرده‌سازی ویدیو گذشته است.

استوری عکسی بدون موسیقی و بدون انیمیشن JPG می‌ماند، پس ترکیبی از فایل‌های MP4 و JPG از یک حساب کاملاً عادی است.

هر چیزی که سازنده در ویرایشگر استوری اضافه می‌کند در یکی از دو گروه جا می‌گیرد. گروه اول تزئینات بصری است: متن تایپ‌شده، نقاشی، ایموجی، استیکرهای معمولی، استیکر زمان یا مکان که به‌شکل گرافیک کشیده شده، فیلترها و تنظیمات رنگ. پیش از انتشار استوری، اینستاگرام همه این‌ها را روی تصویر می‌کشد و نتیجه را به‌صورت یک تصویر یا ویدیوی تخت ذخیره می‌کند. هیچ لایه‌ای برای جدا کردن نمی‌ماند؛ متن حالا پیکسل است، درست مثل پس‌زمینه پشتش.

گروه دوم تعاملی است و اصلاً در فایل زندگی نمی‌کند. نظرسنجی‌ها، کوییزها، کادرهای سؤال، اسلایدرهای ایموجی، استیکرهای لینک، منشن‌ها و هشتگ‌های قابل‌لمس، برچسب محصول و دعوت‌های «نوبت تو» به‌صورت داده‌ای ذخیره می‌شوند که اپ هنگام تماشا روی رسانه می‌گذارد. بعضی از آن‌ها ردی بصری به جا می‌گذارند، چون طرح کلی استیکر اغلب در کادر کشیده می‌شود، پس ممکن است سؤال یک نظرسنجی را در فایل ذخیره‌شده‌تان ببینید. چیزی که نمی‌گیرید هر چیزی است که کار کند. تعداد آرا، لینک قابل‌کلیک، پروفایلی که منشن به آن اشاره می‌کند و پاسخ‌های کادر سؤال داخل MP4 یا JPG نیستند و هیچ ابزار دانلودی، از جمله SaveStories، نمی‌تواند آن‌ها را آن‌جا بگذارد.

اگر لینک یا منشنی برایتان مهم است، تا وقتی استوری فعال است آن را در اپ اینستاگرام کپی کنید. فایل فقط چیزی را نگه می‌دارد که روی تصویر کشیده شده است.

ضبط صفحه ویدیوی دومی است که از اولی ساخته شده. گوشی‌تان نمایشگر خودش را در لحظه ضبط می‌کند و با هر تنظیمی که سیستم انتخاب کند دوباره فشرده‌اش می‌کند و رابط کاربری اپ و نوار وضعیتتان هم همراهش می‌آیند. کندترین و پرافت‌ترین راه نگه داشتن استوری است.

ذخیره فایل اصلی همه این مراحل را دور می‌زند. همان MP4 را می‌گیرید که اینستاگرام برای بینندگان پخش می‌کند، با رزولوشن آپلودشده، با ترک صوتی کامل، دقیقاً از جایی شروع و تمام می‌شود که سازنده بریده است. با ابزار دانلود ویدیو این کار برای هر کلیپ یک ضربه است و ذخیره همه کل یک فهرست را در مرورگرتان zip می‌کند.

گاهی آهنگ یا صدا را می‌خواهید، نه تصویر را. چون صدای استوری AAC داخل یک MP4 است، دو راه برای بیرون کشیدنش هست. اولی کپی کردن ترک AAC همان‌طور که هست در یک فایل M4A است. M4A در اصل همان کانتینر MPEG-4 است که فقط صدا دارد، پس هیچ چیزی رمزگشایی یا دوباره فشرده نمی‌شود: صدا بیت به بیت همان است که در ویدیو بود.

دومی تبدیل به MP3 است. MP3 کدک دیگری است، پس AAC باید رمزگشایی و سپس یک بار دیگر رمزگذاری شود. هر رمزگذاری با اتلاف کمی جزئیات بیشتر دور می‌ریزد. یک بیت‌ریت معقول MP3 این را برای گفتار و شنیدن معمولی خوب پنهان می‌کند، اما باز هم یک پله پایین‌تر از کپی مستقیم است و انتخاب بیت‌ریت بالاتر MP3 نمی‌تواند جزئیاتی را برگرداند که منبع AAC هرگز نداشته؛ فقط فایل را بزرگ‌تر می‌کند. M4A به‌طور بومی روی آیفون، گوشی‌های اندروید، Mac، Windows و همه مرورگرهای فعلی پخش می‌شود، پس به‌طور پیش‌فرض آن را انتخاب کنید و MP3 را برای ضبط قدیمی ماشین یا پخش‌کننده ساده‌ای که چیز دیگری را قبول نمی‌کند نگه دارید. ابزار جداسازی صدا هر دو فرمت را ارائه می‌کند.

H.264، AAC و JPG همه با اتلاف‌اند: هرکدام اطلاعاتی را دور می‌ریزند که رمزگذار تشخیص می‌دهد کمبودش را حس نمی‌کنید. استوری‌ای که دانلود می‌کنید یک بار از این مرحله گذشته، وقتی اینستاگرام آپلود را پردازش کرده است. هر رمزگذاری بعدی از همان نسخه کاهش‌یافته شروع می‌کند و کمی بیشتر دور می‌ریزد و افت‌ها روی هم انباشته می‌شوند: لبه‌های مات دور متن‌های ریز، پله‌های بلوکی در آسمان و سایه‌ها، و لرزشی خزنده در دانه‌های تصویر. صدا هم کمی از شفافیت فرکانس‌های بالایش را از دست می‌دهد.

بیشتر رمزگذاری‌های دوباره بی‌آن‌که کسی بخواهد اتفاق می‌افتند. فرستادن کلیپ از طریق یک پیام‌رسان معمولاً دوباره فشرده‌اش می‌کند، مگر این‌که آن را به‌صورت سند یا فایل بفرستید. بریدن آن یا افزودن کپشن در ویرایشگر گوشی فایلی کاملاً جدید خروجی می‌دهد. آپلودش در هر جای دیگری آن را از رمزگذار آن پلتفرم عبور می‌دهد و بازنشرش در استوری خودتان باعث می‌شود اینستاگرام بار دوم پردازشش کند. هیچ‌کدام از این‌ها اشتباه نیست، اما هر قدم باید از نسخه اصلی‌ای که ذخیره کرده‌اید شروع شود، هرگز از کپیِ یک کپی.

پس دانلود دست‌نخورده را نسخه مادر خود بدانید. یک نسخه تکراری را ویرایش کنید، یک بار خروجی بگیرید و برای ویرایش بعدی به‌جای زنجیره کردن خروجی‌ها به نسخه اصلی برگردید. بعضی سرویس‌های ابری عکس حالت صرفه‌جویی در فضا دارند که ویدیوها را دوباره فشرده می‌کند، پس این تنظیم را جایی که نسخه مادر را نگه می‌دارید بررسی کنید.

در آیفون، فایلی که در Safari ذخیره شده در اپ Files زیر Downloads قرار می‌گیرد. انگشتتان را رویش نگه دارید و Get Info را انتخاب کنید تا حجم و نوعش را ببینید. برای انتقال ویدیو به Photos، بازش کنید، روی دکمه اشتراک‌گذاری بزنید و Save Video را انتخاب کنید؛ برای عکس، Save Image را. وقتی در Photos بود، کشیدن آیتم به بالا ابعاد و حجم فایلش را نشان می‌دهد.

در اندروید، Chrome در پوشه Downloads ذخیره می‌کند که بیشتر اپ‌های گالری و Google Photos خودشان آن را پیدا می‌کنند. جزئیات آیتم را باز کنید، معمولاً از منوی سه‌نقطه یا با کشیدن به بالا، تا رزولوشن و حجم را ببینید.

در کامپیوتر فایل به پوشه Downloads می‌رود. در Mac، آن را در Finder انتخاب کنید و Command-I را بزنید؛ بخش More Info ابعاد، کدک‌ها و مدت را فهرست می‌کند. در Windows، روی فایل راست‌کلیک کنید، Properties را انتخاب کنید و زبانه Details را برای عرض فریم، ارتفاع فریم و نرخ داده باز کنید. ویدیویی که 1080 × 1920 با پسوند .mp4 نشان می‌دهد همان نسخه اصلی است که اینستاگرام ارائه کرده. اگر حسابی از اول چیزی برای ذخیره نشان نداد، این راهنمای عیب‌یابی دلایل معمول را مرور می‌کند.